Metoda granicy oznaczalności

Z Leksykon NIZP-PZH
Wersja z dnia 19:01, 1 lut 2018 autorstwa Jkozakowski (dyskusja | edycje) (Utworzono nową stronę "'''Metoda granicy oznaczalności''' - w analizie śladowej: założenie polegające na przyjęciu wartości równej granicy oznaczalności jak...")
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Skocz do: nawigacja, szukaj

Metoda granicy oznaczalności - w analizie śladowej: założenie polegające na przyjęciu wartości równej granicy oznaczalności jako wyniku analizy dla niewykrytych analitów, tj. <LOQ.

Odnosi się do:

  • (a) wyrażania sumy stężeń różnych substancji o podobnych właściwościach fizyko-chemicznych i toksykologicznych w jednej próbce (np. obliczanie wyników stężeń dioksyn w postaci równoważnika toksyczności);
  • (b) sposobu oceny narażenia zakładającego, że próbkom żywności, w których nie wykryto danej substancji przypisuje się wartość granicy oznaczalności, co powoduje przeszacowanie narażenia.

W niektórych przypadkach, gdy wykryty poziom substancji mieści się pomiędzy granicą wykrywalności a granicą oznaczalności, przyjmuje się, że jej stężenie jest równe granicy oznaczalności. Zobacz też: metoda połowy granicy oznaczalności, metoda zerowa.

Ang.: Upperbound concentration, upperbound approach