Zdolność wykrycia

Z Leksykon NIZP-PZH
Wersja z dnia 12:17, 20 lut 2018 autorstwa Jkozakowski (dyskusja | edycje)
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Skocz do: nawigacja, szukaj

Zdolność wykrycia (zdolność wykrywania, CCβ) - najmniejsze stężenie analitu(ów), które z błędem β można wykryć, zidentyfikować i oznaczyć ilościowo w próbce. Dla substancji zabronionych jest to najmniejsze stężenie, które daną metodą, z prawdopodobieństwem 1-β możliwe jest do oznaczenia w próbce. W przypadku substancji, dla których zostały określone wartości odniesienia (np. NDP) CCβ jest stężeniem, przy którym metoda jest w stanie z prawdopodobieństwem 1-β wykryć próbki, w których ta wartość została przekroczona. CCβ może stanowić ekwiwalent granicy oznaczalności, ale zawsze obciążone jest prawdopodobieństwem wykrycia badanego analitu. Parametr ten najczęściej stosowany jest przy oznaczaniu różnych zanieczyszczeń chemicznych (zob. substancje zanieczyszczające żywność) w próbkach żywności pochodzenia zwierzęcego.

Ang.: Detection capability, CCβ